[ باب چهاردهم ] فصل در دانستن عمل صالح و علم نافع ( 167 ) اى متشرع عادل و اى دقيقه شناس غافل ، اگر لحظه‌اى تامل نمائى درين آيه ، كه " وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفاءَ وَ يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُؤْتُوا الزَّكاةَ وَ ذلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ " ، معلومت شود كه به اين اعمال بدنى و علوم ظاهرى و اسلام زبانى و نماز اركانى و روزه دهانى و زكات نانى و حج زبانى بى تصفيه باطن از غش اعتقادات رديه و بدع و اهواء و تنوير قلب از ريا و از اغراض فاسده دنيا و دواعى نفس و هوا راه به منزل سلامت و نجات آخرت نمىتوان برد ، " طاحت العبارات و فنيت الاشارات و ما نفعتنا إلا ركيعات ركعناها فى جوف الليل " . ( 168 ) بدان كه علم بى نفع و عمل بى علم نبودنش بسيار بهترست از آنكه باشد ، و در دعاهاى ماثور از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله